Tuesday, January 30, 2007

نوستالژیک

آقا من امشب هم نشستم باز فیلم دیدم و به قول اقای حسامیان نوستالژیک شدم. اونم چه فیلمی. دلشدگان، باز یکی دیگه از کارهای علی حاتمی. چندین سال پیش که دیدم خیلی خوشم اومد از فیلم. امشب که دیدم شک کردم. هی فکر کردم این کجاش اینقدر خوبه که معروف شده. به جز بازی اکبر عبدی بقیه فیلم چیزی نداشت. صحنه های فرانسه که خیلی مصنوعیه. خلاصه اینکه هم نوستالژیک شدم و هم حالم گرفته شد. یکی باید دوباره سازی کنه فیلم رو. منتها یه مشکلی هست، اونم اینه که این بازیگرا رو از کجا میشه گیر آورد؟ این جدیدا که اوضاشون خیطه!! جای کار خیلی داره. بگزریم. من که منتقد فیلمی نیستم. هوووم. چی می خواستم بگم....ها یادم اومد. امشب نشستم ای موسیقی نهانخانه دل و دل دار من کار بیژن بیژنی رو گوش دادم. با این کارش خیلی حال می کنم. نمی دونم چرا. این موسیقی ایرانی هم یه تغییری باید بکنه. خیلی پوسیدست.

3 comments:

هیپو said...

منم جدیدا این دوتا فیلمی که گفتی ، دل شدگان و سوته دلان رو دیدم و بعدشم دقیقا همین حس رو داشتم. و موندم که چرا اینا اینقده معروف شدن. فکر کنم بهتر باشه فیلم رو تو زمان خودش و با فیلم های اون موقع مقایسه کرد. شاید این طوری به جواب رسید

هیپو said...

و در مورد اون آهنگ ها... برای خودمم جالبه. عجیب این آهنگ ها رو دوست دارم. هر وقت هم که میشنوم انگار یه چیزی منو پرت میکنه به سال های 69، 70. به بچه گی هام.

Neda said...

bebakhshid ostad, shoma chize digei meil darin?! cheghadr ghor mizani tooooo?